VER MÁIS
“Abro fío”.
Hoxe, esta frase adoita preceder á explicación dunha historia narrada en varios chíos. No ecosistema dixital, o fío pode cortarse, enredarse ou manipularse. Sempre existe a tentación de moldealo.
Hai vinte anos, durante a catástrofe do Prestige, a palabra “fío” adquiriu outro significado.
Mariano Rajoy, daquela vicepresidente do goberno de José María Aznar, utilizou ese termo para referirse ás 16.000 toneladas de chapapote que o petroleiro vertía fronte á Costa da Morte:
“Unos pequeños hilitos. Hay cuatro en concreto, regueros solidificados con aspecto de plastilina en estiramiento vertical”.
O eufemismo converteu unha marea negra nunha hebra case invisible. O fío deixou de ser unha liña delgada para transformarse nun material maleable: como a mentira que, forxada con palabras, silencios ou medias verdades, aparenta ser verdade.
As pegadas do Prestige é un traballo fotográfico que, dúas décadas despois, desbroza aqueles fíos: os do vertido e os da memoria colectiva que aínda atravesa Galicia.
Hoxe, esta frase adoita preceder á explicación dunha historia narrada en varios chíos. No ecosistema dixital, o fío pode cortarse, enredarse ou manipularse. Sempre existe a tentación de moldealo.
Hai vinte anos, durante a catástrofe do Prestige, a palabra “fío” adquiriu outro significado.
Mariano Rajoy, daquela vicepresidente do goberno de José María Aznar, utilizou ese termo para referirse ás 16.000 toneladas de chapapote que o petroleiro vertía fronte á Costa da Morte:
“Unos pequeños hilitos. Hay cuatro en concreto, regueros solidificados con aspecto de plastilina en estiramiento vertical”.
O eufemismo converteu unha marea negra nunha hebra case invisible. O fío deixou de ser unha liña delgada para transformarse nun material maleable: como a mentira que, forxada con palabras, silencios ou medias verdades, aparenta ser verdade.
As pegadas do Prestige é un traballo fotográfico que, dúas décadas despois, desbroza aqueles fíos: os do vertido e os da memoria colectiva que aínda atravesa Galicia.
